Urbe libellum emi

₱us cum tamquam spongia bibisset, tergens sibi os, pauxilla voce susurravit:
— Sitim exstinxi! Sic famem depellere queam! —
Benigna muliercula illa haec verba audiens subito addidit:
— Si adiuveris me, et unam ex his hydriis portaveris ad domum meam, pulchrum panis frustum dabo tibi. —
₱us hydriam inspexit et haesitavit respondere.
— Et simul cum pane pulchram patinam dabo confertam pompeiana brassica delicata olio acetoque condita, — adiunxit benigna mulier.
₱us iterum hydriam inspexit, sed assentire aut negare ausus non est.
— Et post brassicam pompeianam suave amygdalum odorato liquore plenum tibi dabo. —
Hac extrema allectus cupedia, non sustinuit et, animo erecto, dixit:
— Patienter hoc sustineam! Usque domum tibi hydriam portabo! —
Hydria cum esset gravis eamque manibus ferre non posset, aequo animo, super caput impositam, gessit.